Ik ben met een potlood in mijn hand geboren
Mijn hele leven heb ik getekend. Mijn grote droom als kind was tekenjuf worden.
Maar ik mocht niet naar mezelf luisteren. Ik ging in de gezondheidszorg werken.
Want, zo zei mijn vader:
“Zieke mensen zijn er altijd en dan weet je zeker dat je altijd werk hebt.”
Terwijl ik ook bleef tekenen. Het voelde niet goed om niet mijn eigen keuze te kunnen maken.
En ik legde me er bij neer.
In de zorg werken betekent voortdurend dienstbaar zijn. Jezelf wegcijferen.
Wat ik altijd al had gedaan, want gehoorzaam en braaf zijn
stond centraal in mijn opvoeding en het onderwijs wat geleid werd door nonnen.
Ik richtte me op de wensen van andere mensen.
Het leek of ik alleen waardering kreeg als ik voor anderen zorgde.
De koekjes
De eerste omslag in mijn leven vind plaats in Frankrijk, waar ik met mijn vriend op vakantie ben en met andere campinggasten boodschappen ga doen voor een picknick.
Ik sta samen met één van de gasten voor een rek dat helemaal vol ligt met allerlei koekjes.
Ik krijg de opdracht de koekjes te kiezen die ik het lekkerste vind.
Dat kiezen van mij gaat zo: “Die koekjes vindt mijn vriend niet lekker, dat weet ik zeker. En daar houdt hij ook niet van.
Ik denk dat hij déze en misschien déze ook wel lekker vindt. Zal ik het even aan hem gaan vragen?”
“Nee”, zegt de gast, “Ik vroeg niet wat je vriend lekker vindt.
Welke koekjes vind jíj lekker? Jij mag nu de koekjes kiezen die jíj lekker vindt“
En ik weet het niet.
Ik kan niet bedenken welke koekjes ik lekker vind.
Het is een vreselijk moment.
Niet vanwege de koekjes, maar omdat ik ineens volledig besef dat ik niet meer in contact sta met mezelf.
Ik weet niet eens meer wat ik wil.
Het voelt alsof ik ter plekke in een zwart gat door de grond zak.
Ik wijs zomaar willekeurig een pak koekjes aan om er vanaf te zijn.
Op dat vreselijke moment kwam ik tot het inzicht:
Ik weet niet wat ik zélf wil.
– En ik ben zó blij dat dit op mijn 23e gebeurde! –
Want vanaf dat moment ben ik gaan oefenen in kiezen,
om steeds beter te weten wat ik wil.
Ik begon te zeggen:
“Daar ben ik het eigenlijk niet mee eens.”
“Ik stop in de gezondheidszorg.”
“Ik word tekenjuf.”
Dit komt steeds terug. Het blijft oefenen.
De vraag naar dienstbaarheid blijft steeds terugkomen:
Vijf kinderen opvoeden
Terug in de gezondheidszorg werken
En tegelijk ook in het onderwijs.
Ik neem een duidelijk besluit:
Ik stop met uitsluitend dienstbaar zijn
en kies voor mijn zelfontplooiing
Ik volg de opleiding Genezend Tekenen
Dat is de tweede omslag.
Ik leer hulpverlenend werken met behulp van tekenen.
En het eerste wat ik op mijn tekeningen zag was dat ik geen ruimte innam.
Ik stond klem, of ik paste niet op de plaats waar ik mezelf had getekend.
Ik ging de patronen herkennen, en de situaties.
Ik leerde hoe ik daar verandering in aan kon brengen.
De Tekentaal werd mijn thuis. Dit is mijn taal.
Vanaf dat moment klopt alles. Dit is waarvoor ik geboren ben.
Als ik een tekening maak dan voel ik de magie.
Als ik met een potlood of penseel het papier aanraak,
kan ik daar elk beeld laten ontstaan dat in mij leeft, alleen door mijn hand te bewegen.
Iets van mijzelf ontstaat daar dan:
een beeld van mijn energie, van mijn wil, van mijn gevoel, van mijn patronen.
Het is zo fijn om mezelf te herkennen in mijn tekeningen.
Ik ontmoet mezelf steeds op een andere manier
en telkens als ik zo’n tekening dan later weer zie
geeft me dat een heerlijk en gelukkig gevoel.
Of het laat me zien waar ik pijn heb ervaren in mijn leven en
hoe ik daarmee om kan gaan.
Ik werk met TEKENTAAL
De TEKENTAAL in mijn leven
Ik kan je zeggen: de tekentaal heeft mijn leven op zijn kop gezet.
Ik tekende al mijn hele leven, ik had de lerarenopleiding Tekenen/Textiele werkvormen gevolgd en ik was me aan het verdiepen in energetische technieken toen de tekentaal op mijn pad kwam.
De wereld ziet er sindsdien heel anders uit. Mijn dagelijks leven ziet er sindsdien anders uit.
Ik ben mezelf steeds beter gaan begrijpen, mezelf ook veel meer gaan herkennen. Het was voor mij een complete openbaring om te zien dat ik precies in de tekeningen kon zien wat er bij me speelt, en ik kan ook in de tekeningen ontdekken wat ik daar mee kan doen: op welke manier ik mezelf stevig kan neerzetten in een situatie, hoe ik naar het grote geheel kan kijken, welke verbindingen ik wil maken en hoe ik mijn intuïtie kan inzetten.
Door dat in mijn dagelijks leven te gebruiken leef ik meer vanuit mijn hart. Het heeft invloed op de keuzes die ik maak.
Door dit te delen hoop ik een bijdrage te leveren aan een mooiere wereld
Ik teken al mijn hele leven ...
daar liggen de wortels van mijn creativiteit.
Ik ben geboren met een potlood in mijn hand. En dat ben ik blijven gebruiken. Altijd.
In mijn jeugd was creatieve expressie het voornaamste waar ik mee bezig was: vooral tekenen en kleuren, en daarnaast ook met textiel, zand en hout.
Altijd in de natuur en met dieren in de weer. Dat is een oersterke en gezonde basis gebleken.
Ik vier het leven, op mijn manier - en daar ben ik blij mee !
Dat betekent niet dat ik alleen maar lol wil maken of zo. Het betekent wel dat ik geniet van alle aspecten in mijn leven. Met hart en ziel mijn lessen geven hoort daar bij. Uitdagingen horen daar ook bij, al zijn ze niet altijd comfortabel.
Het leven vieren is voor mij aanwezig kunnen blijven in de waarheid die het leven op elk moment is.
Het betekent ook dat ik uit elk moment het beste wil halen van wat er dan gevraagd wordt of mogelijk is. Soms is dat het lekkerste gerecht van het menu kiezen, een ander moment kan dat afpeigeren in de moestuin zijn, luxe parkeren op het museumplein, tijd doorbrengen met een vriendin of dankbaar zijn voor een ontbijtje op bed.
Daarbij vind ik het fijn om zelf mijn momenten te creëren, zodat ik kan doen wat ik belangrijk vind. Baas zijn over mijn eigen agenda. Op tijd vrij maken voor een museumbezoek of een uitstapje. Spontaan gaan lunchen met een van mijn kinderen of met mijn man.
Ik ben dat gaan inzien door de Tekentaal. Door naar mijn eigen tekeningen te kijken en er mijn inzichten uit te halen. Als ik in de spiegel kijk zie ik een gelukkige vrouw, trots, enthousiast en stralend, ook wel een beetje bossy met een goede dosis zelfvertrouwen en met heel veel dankbaarheid. Elke dag tel ik mijn zegeningen.
Als je me kwijt bent zit ik in Frankrijk.
Het is niet te ver, meestal schijnt de zon, het eten is heerlijk, de natuur gevarieerd en de tijd staat stil. Hier vind ik mijn rustmomenten. Niets moet, alles mag. Ik spreek de taal een beetje, dus dat is handig.
Soms werk ik in Frankrijk met een tekengroep, heerlijk buiten in de natuur.
Ik gun het iedereen om het leven te mogen vieren, om in je element te mogen zijn.
Zo maken we samen de wereld een beetje mooier, verdraagzamer en liefdevoller.
11 jaar lang heb ik cursussen gegeven in mijn ateliers in Den Hout. Sinds begin 2023 ben ik daar mee gestopt, omdat ik meer lucht in mijn agenda wilde hebben om spontaan iets te kunnen ondernemen.
Mijn expertise breng ik nu de wereld in met de Online Cursussen die ik met veel plezier ontwikkel. En af en toe nog een cursus of workshop op locatie.
Sinds enkele jaren heb ik een grote moestuin en daar werk ik graag in. De verbinding met de aarde en de natuur doen mij heel goed. Ik ervaar aan den lijve hoe belangrijk het contact met de natuur is. Met de aarde, de planten, de dieren, en niet te vergeten: de elementalen.
Vorig jaar ben ik imker geworden. Zo interessant, het leven van de bijtjes.
En:
Ik hou van oranje
Hier bezoek ik mijn oppeppers, hartverwarmers en zieleverwenners:
Ik hou van mensen!
Van mensen die graag creatief willen zijn.
Van mensen die het leven willen ontdekken.
Die zichzelf beter willen kennen.
Ik hou van mensen die nieuwe dingen willen leren en
die het spannend vinden om daar een avontuur van te maken.
Voor die mensen maak ik mijn cursussen:
Hier kun je meedoen met een kleine workshop om je ziel te voeden met de lichtheid in jezelf:
